- urodzony w 1938 roku w Zagórzanach. Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych w Jarosławiu oraz Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w 1963 roku
w pracowni prof. Hanny Rudzkiej - Cybisowej. Rysunek studiował u prof. Jonasza Sterna,
a grafikę książki u prof. Witolda Chomicza. Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Był wieloletnim nauczycielem w Liceum Sztuk Plastycznych i Liceum Katolickim w Dąbrowie Górniczej, a także radnym dwu kadencji Rady Miejskiej Sosnowca. Prace
w kilku muzeach i instytucjach oraz w zbiorach prywatnych.
Wystawy Indywidualne
1964 - Sosnowiec - Mały Salon ZPAP
1974 – Wodzisław Śląski, KMPiK
1974 – Sosnowiec, Mały Salon ZPAP
1975 – Dąbrowa Górnicza, Galeria Pałacu Kultury
1976 – Warszawa, Galeria Sztuki Współczesnej
1977 – Warszawa, Galeria Ministerstwa Górnictwa
1977 – Czeladź, Galeria „Pod Filarami”
1978 – Katowice, BWA
1980 – Sosnowiec, Galeria Teatru Zagłębia
1984 – Sosnowiec, Kościół Wniebowzięcia NMP
1986 – Auby (Francja)
1991 – Loos-En-Gohelie (Francja)
1996 – Sosnowiec, Galeria „Extravagance” (Retrospekcja)
1997 – Zawiercie, Galeria MOK („Obrazy”)
2002 – Sosnowiec, Galeria Klubu J. Kiepury
Udział w wystawach zbiorowych
1956 – Jarosław, Muzeum, Dyplomy PLSP
1964 – Ostrawa (Czechosłowacja), Plastyka Śląska
1965 – Radom – XX Ogólnopolska Wystawa Plastyki
1975 – Katowice, BWA , 30 Lat Plastyki Woj. Katowickiego
1976 – Katowice, Sopot, Ogólnopolska Wystawa „Sport w sztuce”
1976 – Miskolc (Węgry), Plastyka Śląska
1976 – Wrocław, Tematy Muzyczne W Malarstwie
1976 – Rzeszów, VIII Jesienne Konfrontacje
1983 – Warszawa, Muzeum Archidiecezjalne - Sztuka Sakralna
1985 – Białystok, III Wystawa Sztuki Religijnej
1988 – Częstochowa, Sosnowiec, „Mój Dom”
1988 – Jarosław, X Wystawa Sztuki Religijnej
1990 – Katowice, BWA, ZPAP
1991 – Sosnowiec, Muzeum, „Plastycy Sosnowca”
1991 – Katowice, Muzeum Archidiecezjalne, „Transcendencja”
1993 – Katowice, Muzeum Archidiecezjalne, „Ecce Homo”
1998 – Przemyśl, „Pedagodzy – Absolwenci PLSP Jarosław”
1999 – Będzin, „Polska Golgota Wschodu”
2000 – Sosnowiec, „Artykulacje”
2005 – Kraków, Zwierzyniecki Salon Artystyczny, „Pielgrzym”
2005 – Kraków, Galeria Solvay, Salon Zimowy ZPAP
2006 – Kraków, Galeria N.C.K., Salon Zimowy ZPAP
2006 – Kraków, Galeria Lamelli, „Mały Format”
2006 – Kraków, Galeria Lamelli, „Między Słońcem a Księżycem”
2006 – Rzeszów, Galeria WDK, Plener Krzeszowski
2006 – Kraków, Galeria ZPAP Pryzmat, „Jubileusze”
2006 – Kraków, Galeria Sztuki Ukraińskiej, „W tonacji pomarańczowej”
2007 – Katowice, Galeria P.M., „Niezłomni z Piasta”
Brał także udział w dziewiętnastu wystawach okręgowych ZPAP Katowice, trzynastu „Grupy Zagłębie” oraz w wielu wystawach plenerowych i popularyzatorskich.
Nagrody i wyróżnienia
1970 – I nagroda, Ogólnopolski Plener Miasta Sosnowca
1975 – II nagroda, wojewódzki konkurs „Człowiek i współczesność”, Katowice
1977 – Nagroda specjalna, Ogólnopolski turniej „O złotą lampkę górniczą”, Wałbrzych
1980 – wyróżnienie, VIII Jesienne Konfrontacje, Rzeszów
1996 – Nagroda artystyczna miasta Sosnowca
1999 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia pedagogiczne
2007 – III nagroda w ogólnopolskim konkursie plastycznym „Niezłomni z Piasta”, Bieruń, Katowice
(...) Tadeusz Kwaśnik rozpoczynał od solidnej, krakowskiej szkoły barwy, gdzie skupienie nad stroną formalną wykluczało dyskusję o problemie rangi zasadniczej, tj. pytania
o celowość zaistnienia dzieła w ogóle bądź o jego ewentualną funkcję. Pytanie to, powtarzane z narastającą intensywnością w Europie i świecie, stawało się też coraz lepiej słyszalne
w Polsce. Tymczasem wydaje się, że rozważania kontestatorów sensu sztuki czy kierowane
z przeciwnego bieguna, a modne zwłaszcza po 1968 r. hasła jej społecznego zaangażowania nie stały się bezpośrednią determinantą zwrotu, który dokonał się w pracach Kwaśnika. To raczej indywidualne doświadczenia zadecydowały o odejściu wychowanka Hanny Rudzkiej-Cybisowej od kapistowskich lub kubistycznych motywów…
(...) Dominujące w jego wczesnym repertuarze martwe natury… u progu lat 70-tych ustąpić musiały kreacjom o charakterze zupełnie odmiennym. Zetknięcie się artysty
z nieznanym dotąd środowiskiem śląsko-zagłębiowskim, jego pejzażem i konieczność powolnego weń wrastania, zmieniły perspektywę, z której spoglądał na sprawy swego malarstwa… Twórczość Tadeusza Kwaśnika musiała więc „dojrzewać stopniowo do miejsca, w którym zgodnie z nakazem losu pozostał przez następne dziesięciolecia… Obserwowana
z bliska codzienność zmuszała do refleksji… W latach 80-tych, w atmosferze dni poprzedzających polską dekadę bólu, nastąpiły bowiem wydarzenia mające silnie wstrząsnąć twórcą i stać się kanwą czy praprzyczyną jego dalszych realizacji. Pierwszym z tych wydarzeń był tragiczny wypadek w kopalni, którego liczne ofiary śmiertelne oraz poparzonych zobaczył Kwaśnik podczas akcji ratowniczej. Drugim – wiadomość o zabitych
z „Wujka”. W częściowym zatraceniu, roztrzaskaniu formy w gwałtownych kontrastach blasku i mroku, i w dynamicznym szerokim rozprowadzeniu farby, rodził się język protestu… Właściwy również, aby zaświadczyć…
(...) A potem nastąpił czas cichej rozmowy z Tym, który niósł miłość i nadzieję, pomimo własnego poniżenia i kaźni. Cykl obrazów o tematyce religijnej opowiada
o przedziwnym dialogu z Chrystusem ukrzyżowanym – sumieniem i pocieszycielem dla zagubionych i szukających oparcia.
Barbara Odrobny, 1996
| 
